دوه ناروغان
دوه ناروغان چې په يوه روغتون کې بسترول د,وى نشواى کولاى چې د روغتون له بنديخانې نه دباندې ووځي ، دلومړي ناروغ بستر دکړکۍ ترڅنګ و او دومره يې کولاى شول چې په خپل کټ کې نېغ شي او د کړکۍ په يوه وړوکي سوري کې بهر نړۍ وګوري دې ناروغ به تل خپل ملګري ته د روغتون نه دباندې ديو ښکلې شين بڼ چې رڼې اوبه پکې بهيږي او ښايسته نجونې پکې چکر وهي او دې ته ورته نورې خوږې کيسې کولې چې ملګري ناروغ به يې ورته ډېر په مينه غوږ ايښوده، خو دوهم ناروغ بيا په خپل کټ کې لږ څه راپورته کېداى هم نه شو دۀ به دخپل تېر وخت ، دځوانۍ د ماشومتوب د خپلې پوځي دندې په اړه او نورې په زړه پورې دژوند خاطرې خپل ملګري ته ويلې او خپل زړه به يې د ژوند دتېرو ورځو په ياد خوشحاله ساته، خو دده تر ټولو لويه تلوسه او هيله همدا وه چې څنګه به دومره ځواک پيدا کړي چې د ددغې کړکۍ وړوکي سوري ته ورپورته شي او هغه رنګينه نړۍ چې ده ته دده ناروغ ملګرى د هغې کيسې کوي په خپلو سترګو وګوري او خوند ترې واخلي .
دده په ذهن کې به تل دخپل ملګري خبرې ګرځېدې او دهغه د لفظونو انځورونو ته به يې په خپل ذهن کې منظرې جوړولې ، تل به يې په ذهن کې د خپل ملګري دا خبرې چې دکړکۍ نه ها خوا يو ښايسته پارک دى څلورخواوته يې لوړې ، لوړې او ګڼې ونې ولاړې دي ، په پارک کې نجونې او هلکان سره يوځاى چکر وهي څوک په حوض کې لامبي او څوک نور سيلونه او مېلې کوي ، ده ته به خپل ملګري نورې عجيبې ، عجيبې خبرې هم کولې هغه به ويل ځينې خلک په يوه پښه ولاړ دي او خوبونه کوي ، هلته يو مين د سرو ژېړوګلونو ګېډۍ په غيږ کې نيولې ده او غواړي چې خپلې محبوبې ته يې ډالۍ کړي ، کله به يې په بڼ کې ديوې غټې ونې په هکله خبرې کولې ويل به يې چې دونه به زما په فکر په ټول ښار کې لويه او لوړه ونه وي دښار له هرځاى نه به ښکاري ، دخپل ناروغ ملګري کيسې دده ژوند ګرځېدلى وو تل به يې د هغه دکيسو نه نوې نوې منظرې جوړولې ورانولې ، ده به دهمدې کيسو لپاره ساه اخيسته او دا يې په زړهکې ترټولو لويه هيله وه چې کله زه په خپلوپښو ودرېږم دغه پارک او ددې ښکلاوې به ټوله ورځ ګورم چکر به وهم او خپل روح ته به تازګي ورکوم .
ورځې په اونيو او اونۍ په مياشتو بدلې شوې ، يوه ورځ غرمه مهال و چې نرسه راغله او ګوري چې هغه لومړۍ ناروغ چې دکړکۍ سره يې نژدې کټ پروت و مړ دى ژر يې د روغتون په کارکوونکو غږ وکړ نرسان راغلل او هغه ناروغ يې له کوټې وويسته .
اوس نو دا يواځې شو اوس داسې څوک نه و چې ده ته يې د کړکۍ نه هاخوا د لوى پارک او پکې د مېلو، د لوى لمباځاى او د ښار دترټولو دغټې ونې کيسې کړې واى ، دخپل ملګري پسې يې ډېرې اوښکې تويې کړې او ډېر يې ورپسې وژړل څو ورځې يې دخپل خوږ دوست دمړينې په غم کې ډوډۍ هم ونه خوړله.
يوه ورځ يې نرسې ته په ژړغوني غږ وويل : که و کولاى شي چې دده کټ دکړکۍ ترڅنګ ويسي ترڅو د هغې رنګينې نړۍ ليدنه وکړي چې ده ته يې خپل ناروغ ملګري کيسې کولې ، همداسې وشول بله ورځ چې همغه وخت شو زړه يې طاقت ونه کړ او پس له ډېرو هلو زلو يې ځان ددې جوګه کړ ترڅو په کټ کې کېني او دباندې نړۍ وګوري خو کله چې په کټ کې کېناست او په هغه سوري کې يې وکتل يو خړ دېوال ښکاري او بس ، په دې وخت کې نرسه راننوته ، څنګه چې پرې دده نظر پرېووت بې له ځنډه يې وپوښتله ، ويې ويل : هغه بل ناروغ خو ماته ويل چې دلته پارک دى رنګيني ده يوه لويه ونه ده ، زه خو دلته هيڅ نه وينم ، نرسې په مسکا ځواب ورکړ ، هغه خو ړوند و ، خو کېداى شي چې هغه ستا دهڅونې لپاره دغه خبرې کړې وي ته چې اوس په کټ کې پخپله ناست يې همدغه ستا د ناروغۍ درملنه ده .